Od kołyski by Kinga Kościak: CIĄŻA

Sesja ciążowa. Czy warto się na nią zdecydować? Praktyczne porady.

By Kinga Kościak - 16:19:00

Sesja ciążowa. Taką pamiątkę po prostu trzeba mieć. Niekoniecznie musisz ją publicznie udostępniać, jeśli uznajesz to za coś prywatnego, ale naprawdę miło sięgnąć do niej po jakimś czasie i zobaczyć siebie w tym niezwykłym czasie, gdy pod sercem dojrzewała mała istota, Twoje dziecko.

Zarówno w pierwszej, jak i w drugiej ciąży zdecydowałam się na sesję ciążową. Ta druga, naturalnie oprócz tego, że składa się z moich zdjęć z brzuszkiem, to także ostatecznie jest również sesją rodzinną, bo na kilku fotografiach jestem z mężem i córką. I szczerze, chyba te nasze zdjęcia we trójkę podobają mi się najbardziej! Nie często bowiem mamy okazję, by ktoś sfotografował nas wszystkich razem.

Co jest najważniejsze, gdy decydujemy się na sesję ciążową?

Według mnie kluczem do udanej sesji ciążowej niekoniecznie jest idealna fryzura, perfekcyjny makijaż, czy świetna kreacja. Moim zdaniem najważniejszy jest wybór właściwego fotografa, takiego który podczas sesji wprowadzi ten specyficzny luz, by można było czuć się komfortowo przed obiektywem. Koniecznie zatem trzeba spojrzeć i wyłonić osobę, która ma już za sobą tego typu sesje. Często też bez problemu można znaleźć opinie od klientów i nimi się sugerować. Oprócz tego, że zobaczymy opinie możemy też ocenić, czy sposób w jaki fotografuje dana osoba nam odpowiada. Wiadomo - gustów jest tyle, ile ludzi na świecie. Każdy ma inną wizję na siebie i ten rodzaj sesji zdjęciowej. My zdecydowaliśmy się na Dominikę, także dlatego, że dobrze się znamy i nie było między nami żadnych barier. Raczej dużo śmiechu. Cennymi informatorkami mogą okazać się także koleżanki z otoczenia, które taką sesję mają już za sobą. Na pewno najlepiej opiszą klimat, jaki panował podczas sesji oraz doradzą, kto najlepiej sprawdzi się w tej roli.

Kiedy robić sesję ciążową?

To również kwestia idywidualna. Wszystko zależy od Twojego samopoczucia i tego jak się ze sobą czujesz na danym etapie ciąży. Ja do końca pierwszej ciąży czułam się dobrze i za pierwszym razem sesja wypadła bardzo późno, bo był to już chyba 37. tydzień. Zwlekałam do końca. Chciałam, żeby brzuszek był dobrze widoczny, natomiast przy okazji drugiej ciąży sesja wypadła w ósmym miesiącu, z tego względu, że chcieliśmy wykorzystać uroki pięknej, słonecznej, kolorowej jesieni i patrząc na prognozy pogody wybraliśmy ostatnie, niemalże upalne popołudnie pod koniec września. Także może to zależeć od wielu czynników. Być może dla Ciebie najlepszym momentem będzie końcówka drugiego trymestru, bądź początek trzeciego. Brzuszek jest już widoczny i samopoczucie u większości kobiet jest wtedy najlepsze.

O czym warto pomyśleć wcześniej?

Wybór odpowiedniego miejsca - jedni wolą fotografie w zieleni, inni w budynku, studio fotograficznym, a jeszcze inni w swoim domu. Ważne, by miejsce było nam bliskie lub w jakiś sposób nas określało.

Najlepiej, by termin był względnie elastyczny - z wiadomych przyczyn. Samopoczucie w ciąży potrafi się nieźle zmieniać. Dobrze, by trafić akurat na moment, gdy wszystko z nami OK. Dodatkowo jeśli planujemy sesję w plenerze nasze plany często weryfikuje pogoda.

Makijaż i fryzura - ja postawiłam na naturalność. Sama zatroszczyłam się o swój wygląd, ale jeśli nic nie stoi na przeszkodzie, by na ten wyjątkowy moment skorzystać z usłyg fachowca, to myślę, że warto o tym pomyśleć.

Według mnie naprawdę warto znaleźć czas na sesję ciążową, czy rodzinną. To ciekawe doświadczenie, ale także pamiątka na lata i wartościowe fotografie, do których miło będzie wracać! I które zapewne zagoszczą w wielu ramkach i albumach rodzinnych.

Kto z Was zdecydował się na taką sesję i co w ogóle myślicie o sesji ciążowej?

Piszcie w komentarzach.

Świetnie, że tutaj jesteś! Nie przegap kolejnego wpisu. Wystarczy, że dasz lajka tutaj [klik], bądź zaobserwujesz nas na Istagramie. Tam jesteśmy zdecydowanie częściej [klik]. Jeśli interesują Cię podróże z dzieckiem dołącz do grupy na Facebooku [klik]. Dziękuję! ;)

Przeczytaj też:

Mamo wyjdź z domu

Mój poród krok po kroku

7 Comments

CIĄŻA

Zakończenie karmienia piersią u dziecka bezsmoczkowego i bezbutelkowego

By Kinga Kościak - 21:24:00

Koniec z karmieniem piersią był jednym z moich noworocznych postanowień. Miałam zakończyć w styczniu, ale ostatecznie udało się dopiero w marcu. Decyzję o odstwieniu dziecka od piersi odkładałam i odkładałam. Gdybym nie zobaczyła dwóch kresek na teście ciążowym, to pewnie karmiłabym nadal.

Ile trwało u mnie karmienie? Niecałe 20 miesięcy. Uważam to za dobry wynik i mam poczucie spełnienia. Madzia była idealnym dzieckiem do karmienia piersią od samego początku, stąd pewnie taki, a nie inny wynik!

Dlaczego uznałam, że czas zakończyć mleczną przygodę?

Impulsem był pozytywny test ciążowy, ale tak naprawdę już kilka miesięcy wcześniej poważnie o tym myślałam. Madzia mimo skończonego roku budziła się w nocy 3 do 5 razy. Jak noworodek! I to nie dlatego, że była głodna. Tylko tak po prostu, żeby się przytulić, poczuć bliskość. Więc ja co noc kilka razy przewracałam się to na lewo, to na prawo. Spałam w szalonych pozycjach, co odczuwał też mój kręgosłup dość dotkliwie. Kolejnym argumentem było to, że nie mogłam z nikim zostawić jej na noc, bo był wrzask.

Co ona teraz będzie jeść?!

Jednak gdyby nie tak silny impuls w postaci wizji kolejnej ciąży pewnie karmiłabym nadal, bo Madzia pomimo tych wszystkich minusów nie przysparzała mi nigdy żadnych problemów z jakimi często borykają się karmiące matki. Gdzieś kiedyś słyszałam, że najtrudniej to właśnie mamie podjąć decyzję o zakończeniu karmienia. Coś w tym jest. Wydawało mi się, że moja Madzia, która nigdy nie chciała smoczka i butelki nie jest w stanie się odzwyczaić. Czasem wspominałam jej, że powoli kończymy, że niedługo cycy nie będzie. Ale wiecie... Tak naprawdę trzeba jednak podejść zdecydowanie do tematu. Jeśli chcesz zakończyć tę piękną przygodę z różnych powodów to raz i konkretnie (wiem, że łatwo się mówi :D). To czego najbardziej się obawiałam, to fakt, że nie potrafiłam wyobrazić sobie, co ona będzie jadła, bo należała do wielkich niejadków. To też był jeden z powodów, który ciągle powstrzymywał mnie przed zakończeniem karmienia. Bo co ona wtedy będzie jeść?! Z perspektywy czasu wyszło jej to na dobre! Ale o tym w dalszych akapitach. Kolejna obawa była związana z usypianiem, gdyż dotąd codziennie zasypiała przy piersi - zarówno w ciągu dnia na drzemkę, jak i wieczorem już na noc.

Opiszę Wam jak zakończenie karmienia wyglądało u nas tak dzień po dniu. Wręcz godzinowo. Strannie wszystko zapisywałam, bo miałam w planie taki wpis na blogu. Zanim zakończyłam karmienie szukałam tego typu artykułów, które opiszą: co, kiedy, jak i z jakim skutkiem.

Dodam tylko, że często czyta się u innych doświadczonych mam, żeby wyjechać i zostawić dziecko na przykład z tatą i takie rady też najczęściej spotykałam. U mnie nie było takiej opcji. Musiałam przeprowadzić wszystko samodzielnie. Także mamo, która jesteś w takiej samej sytuacji, to mówię Ci, że da się! ;) Nie jest super łatwo, ale da się zrobić!

Jak to było?

DZIEŃ 1

Madzia zawsze po przebudzeniu lubiła się napić, więc dostała cycy. I to, jak się okazało później, był jej ostatni raz. Zanim zakończyłam karmienie często pytałam doświadczonych matek, jak u nich wyglądało zakończenie, ale wiecie każdy ma inną historię, u każdego też zaangażowanie dziecka w picie mleka jest inne. Alee... Większość mówiła, że jak z niczym już nie da rady, to żeby czymś posmarować i dziecku pokazać. Ja tak zrobiłam. Posmarowałam musztardą i pokazałam Madzi, że coś mi się stało i mleczka już nie będzie. W tym miejscu może ktoś z Was się oburzy, ale jeśli chciałam przeprowadzić całą akcje raz, a porządnie, to nie wyobrażam sobie zrobić tego w inny sposób. Mówienie nie przynosiło pozytywnego skutku. Poza tym nie demonizuję tej metody. Każde dziecko jest inne i każda mama najlepiej wie, co zrobić w przypadku swojego dziecka. Ale wracając... Nie pomyślałam, że zniechęcenie jej tym sposobem będzie takie proste. Trudniejsze było pogodzenie się później z brakiem piersi, ale zmiana nastawienia jej w stosunku do piersi była natychmiastowa. Po tej jednej sytuacji ani razu już o pierś się nie upomniała - nawet w nocy.

Drzemka tego dnia była przesunięta na godzinę 16:00, bo wiadomo nie było cyca, który usypiał natychmiast. I tutaj było dużo płaczu. Była bardzo zmęczona, ale nie potrafiła sobie ze sobą poradzić. Dużo przytulałam, kołysałam i wreszcie zasnęła. Nadszedł wieczór. To, czego bałam się najbardziej. Usypiałam godzinę. Opowiadałam bajki, kołysałam, przytulałam. Ona wychodziła z łóżka. Chowała się za łóżkiem, płakała (ja też!) itd. Udało się dopiero o 23:00. Dodam, że normalnie zasypiała ok. 19:00/20:00.

DZIEŃ 2

Pubudka o godzinie 5:50! Tego nie znałam przyznam szczerze. Nigdy tak wcześnie się nie budziła. Dodam jeszcze, że w nocy obudziła się trzy razy. Oczywiście było dużo płaczu. Raz nakarmiłam ją własnym odciągniętym pokarmem. O 6:30 dostała na śniadanie kaszkę również na moim mleku (coś musiałam zrobić z tym, co naturalnie jeszcze gromadziło się w piersiach).

W ciągu dnia miała jedną drzemkę, ale za to 3-godzinną! Usypiał mąż. Wieczorem zaś zasnęła o godzinie 22:00 po 40 minutach usypiania. Podobnie jak pierwszego dnia, wtedy też zanim zasnęła, to wychodziła z łóżka i chowała się za nim. Chciała, by po nią wyjść i ją przytulić.

DZIEŃ 3

Tego dnia zaczynałam widzieć jakąś nadzieję. Poranna pobudka była o 6:30, w nocy co prawda trzy, ale było zdecydowanie lepiej niż poprzednio, bo przynajmniej nie uciekała nigdzie. Około 10:30 zasnęła, oglądając bajkę.

Wieczorem opowiadałam jej bajki, przy których wypiła herbatę, po czym wyszła tylko raz z łóżka. Na szczęście chwilę później sama grzecznie wróciła i po pięciu minutach zasnęła. Jakoś około 21:30.

DZIEŃ 4

Tego dnia pobudka była o godzinie 8:30. WOW! W nocy obudziła się trzy razy, z tego pierwsza pobudka była dopiero po 5 godzinach. Tego dnia nie miała żadnej drzemki, dlatego też szybko zasnęła wieczorem, bo już o godzinie 19:00.

Czwarty dzień to również pierwszy raz, kiedy nie ściągałam pokarmu. Dotychczas było to niemożliwe.

DZIEŃ 5

To była pierwsza w jej życiu noc bez pobudek! Moja niekoniecznie, bo budziłam się z niedowierzaniem, że tak dobrze śpi! :D Obudziła się o godzinie 7:30. Zaczęłam widzieć światełko w tunelu. O godzinie 14:30 miała popołudniową drzemkę.

Tego dnia musiałam wrócić do ściągania pokarmu, ale tylko raz, natomiast o 21:45 Madzia zasnęła. Nie było super łatwo, ale na szczęście to już nie to samo, co na początku.

DZIEŃ 6

Tej nocy Madzia raz się przebudziła z płaczem.

O 6:40 miała miejsce poranna pobudka, a po południu miała jeszcze 2-godzinną drzemkę.

Wieczorem również nie było problemu, bowiem zasnęła bardzo szybko na moim brzuchu, podczas gdy opowiadałam jej bajkę. Jak się potem okazało przez długi czas zasypiała z łatwością przy tych bajkach, do póki nie wyczerpałam wszystkich pomysłów i sama zaczęłam przy nich przysypiać :D

DZIEŃ 7

To ostatni dzień, który tak drobiazgowo opisywałam z tego powodu, że wszystko zaczynało się układać i stawać się coraz mniej problematyczne. Tego dnia obudziła się o 6:30, z czego praktycznie całą noc spała w swoim łóżeczku. W ciągu dnia zaliczyła długą, bo 2,5-godzinną drzemkę, a wieczorem ładnie zasnęła przy bajce, którą jej opowiadałam.

Tak wyglądał pierwszy tydzień zaraz po zakończeniu karmienia. Potem było już tylko lepiej.

Po około dwóch tygodniach Madzia zaczęła już na stałe przesypiać noce.

Co się zmieniło odkąd przestałam karmić?

Po pierwsze poznałam, co to znaczy noc przespana w całości przez dziecko!
Madzia zaczeła lepiej jeść!
Częściej i więcej piła. Wcześniej to raczej nie wchodziło w grę, bo liczyło się tylko mleko mamy.
Budziłam się wyspana, w normalnej pozycji.
Ogólnie raczej same plusy. Myślałam, że będzie mi tego bardzo brakować, ale nie było tak. Nadal przecież jesteśmy sobie bardzo bliskie, możemy się przytulać itd.
Odkryłam w sobie talent do opowiadania bajek, bo nic tak szybko jak moje bajki jej nie usypiało :D

W całym tym procesie odstawiania dziecka od piersi bardzo pomógł mi laktator Pur MilkSafe z innowacyjnym systemem do próżniowego przechowywania mleka. To mój pierwszy laktator, ale mogę spokojnie polecić go wszystkim mamom, które potrzebują tego typu sprzętu.

Jest bardzo łatwy w obsłudze, ma regulowaną siłę ssania, nie wymaga też wiele wysiłku. To, co trzeba zauważyć w przypadku tego laktatora to ciekawy system przechowywania mleka. W skład zestawu wchodzi tutaj pompa próżniowa, dzięki której możemy w łatwy sposób odpompować powietrze z butelki i w takiej postaci mleko może być przechowywane w zamrażarce nawet do sześciu miesięcy. Po co cały ten system? Tlen sprzyja rozwijaniu się bakterii, a jeśli chcemy zachować wszystkie wartości odżywcze mleka dobrze jest zatem to powietrze odpompować.

Mam nadzieję, że pomogłam wielu mamom pokazując swoją przygodę z zakończeniem karmienia. Jeszcze raz jednak powtórzę - każde dziecko jest inne i każda mama wie, co jest najlepsze dla jej kochanego skarba. Mój przykład może jednak okazać się komuś potrzebny, szczególnie tym mamom, których dzieci nigdy nie zaakceptowały smoczka i butelki. W komentarzach możecie opisać jak ten proces wyglądał u Was.

Przeczytaj też:

Mamo wyjdź z domu

Mój poród krok po kroku

5 najlepszych filmów dla kobiet

9 Comments

CIĄŻA

Mój poród krok po kroku. Refleksje

By Unknown - 23:05:00

Było o dziewiątym miesiącu i ostatnich dniach przed porodem. Teraz czas opisać wam jak to się dalej wszystko potoczyło... Gdybym pisała to kilka dni po porodzie wpis byłby pewnie bardziej emocjonalny, nieskładny itd., gdyż targały mną wtedy taaakie emocje! Od tego czasu minął już ponad miesiąc. Chętnie wrócę do tego czasu we wspomnieniach. Ten czas od kiedy Madzia jest z nami był bardzo intensywny. Nasze dziecko jest bowiem bardzo wymagające, stąd wpis dopiero teraz.

Tej nocy chyba nie prześpię

Otóż, kiedy pani doktor w Szpitalu Praskim powiedziała, że wrócimy najdalej za dwa dni to naprawdę niewiele się pomyliła, gdyż zaraz po północy dnia trzeciego od tejże wizyty wszystko się zaczęło! Kładąc się spać powiedziałam jeszcze do męża, że nie wiem czy noc prześpimy i faktycznie nie udało się przespać nawet dwóch godzin, bo zaledwie po półtorej godziny od kiedy się położyliśmy obudziłam się w kałuży. Tak! Odeszły mi wody. Jak to piszę teraz to przypomina mi się tamten stan, ta mieszanka uczuć. Jak przez całą ciążę do ostatnich dni właściwie nie zaprzątałam sobie głowy myśleniem o porodzie, o tym co mnie czeka - tak teraz drżałam (dosłownie) ze strachu i nerwów - jak to będzie, ale przede wszystkim byłam wściekła, że czeka mnie największy wysiłek życia, a ja nie przespałam nawet dwóch godzin!

Jedziemy do szpitala

Zabraliśmy wszystkie potrzebne wcześniej spakowane rzeczy i jedziemy. Kierunek - Szpital Praski. Zdecydowałam się na ten szpital pod koniec ciąży. Przekonywała mnie do niego położna w szkole rodzenia, a po wizycie kontrolnej KTG dwa dni przed porodem właśnie w tym szpitalu - tylko utwierdziłam się w przekonaniu, że są tak fantastyczni lekarze i że bardzo chcę rodzić akurat tam. Mówiono mi również, że zawsze jest tam miejsce i niemożliwe, aby mnie nie przyjęli.

Tutaj nie urodzę

Dojechaliśmy. Wchodzimy około trzeciej nad ranem do tegoż szpitala i mówię, że odeszły mi wody, a tu informacja, że nie przyjmą mnie, bo wszystkie sale porodowe są zajęte. No nie! Nie było takiej wersji! Proszę ich, błagam, ale nie da rady. Położna na izbie przyjęć dała mi telefon i przez słuchawkę od pani doktor dostałam informację, że nie ma możliwości rodzić u nich. Ja pytam - to gdzie? Ona mówi bym pojechała do Szpitala na Solcu, bo tam kameralnie i są ich lekarze. Nigdy wcześniej o takim nie słyszałam, nic o nim nie wiedziałam, zero opinii. Łzy napłynęły mi do oczu, ale nic... Nie było innego wyjścia.

Nawet sobie nie wyobrażacie mojej złości. Nie dość, że niewyspana to jeszcze będę rodzić w szpitalu, o którym nic nie wiem! Całą drogę czytałam opinie, czego mogę się spodziewać. Na szczęście nie trafiłam na nic niepokojącego. Nie poprawiło mi to jednak humoru.

Dojechaliśmy.

Zostałam w samochodzie, a mąż poszedł zapytać, czy mnie przyjmą. Zapomniałam dodać, że nie miałam wtedy jeszcze skurczy. One zaczęły się dopiero około ósmej rano, a takie które stały się dotkliwe około jedenastej. Przyjęli mnie. Lekarz przeszedł do formalności. Zbadał, a potem seria pytań, na które odpowiadałam bardzo lakonicznie, obrażona na cały świat ze łzami w oczach.

Sama na sali

Zaprowadzili mnie na salę, gdzie byłam właściwie cały czas sama. Personel przychodził tylko co jakiś czas sprawdzić postęp porodu. Początkowo nastawiałam się na poród z mężem, jednak powiedziano nam, że poród będzie bardzo długi i postanowiliśmy, że on wróci do domu, a ja dam znać jak dziecko będzie wychodzić na świat i wtedy przybędzie.

Zaczęły się skurcze. Ja zaczęłam oddychać, co bardzo pomagało. Chwilę wzięłam ciepły prysznic, chwilę na piłce, chwilę chodziłam. Kiedy byłam aktywna było ok. Najgorsze były momenty, gdy kazano mi leżeć podpiętej do KTG. Ból nie do zniesienia. Aktywność napawdę bardzo pomagała! Pamiętam, że moje okno było zaraz przy ulicy, był ciepły dzień i ja patrzyłam na tych ludzi, którzy szli swobodnie ulicą. W mojej głowie były tylko myśli i marzenia by znaleźć się w ich sytuacji. Na chwilę uciec od tego bólu.

I wtedy się zaczęło...

Wszystko postępowało bardzo powoli, więc zaproponowano mi oksytocynę. No i wtedy się zaczęło. Bardzo szybko nastąpiło rozwarcie i zapowiedziano ostateczną akcję. Naraz w moim pokoju pojawiło się wiele ludzi. Napisałam szybko sms do męża, żeby jechał. Poinstruowano mnie co mam robić, jak przeć i... Kurcze pierwszy skurcz. Krzyknęłam, bo nie spodziewałam się, że to aż tak będzie bolało! Aż tak! Położna powiedziała, że tutaj już wszystko zależy ode mnie i krzyk tylko wydłuży akcję. To było motywujące. Bardzo! Przestałam krzyczeć, a jedynie oddychałam. Na niczym mi już wtedy nie zależało jak tylko skończyć te męczarnie i zobaczyć już swoje dzieciątko! Niecałe pół godziny później Madzia pojawiła się na świecie. Tatuś Madzi dotarł dziesięć minut później i niestety nie zdążył przeciąć pępowiny, ale wbiegł i ze łzami w oczach nas przytulił. Cudowne uczucie, gdy byliśmy już we trójkę. Było już po wszystkim. I ta Madzia, taka piękna! Nie wyobrażałam sobie, że będzie aż tak piękna!

Byłyśmy w szpitalu trzy dni, ze wględu na niski poziom hemoglobiny. Do szpitala przyjechałam z wynikami w normie czyli ponad 12, natomiast zaraz po porodzie miałam wynik 6,9 czyli silną niedokrwistość. Zaproponowano mi przetaczanie krwi, na które dwa razy się nie zgodziłam. Uległam za trzecim razem, bo wynik spadał, a ja przy wstawaniu z łóżka miałam czarno przed oczami. Pomogło. Następnego dnia wynik podniósł się do 9,8. Dziś wszystko jest już w normie. Przetaczanie nie takie straszne jak mi mówiono. A bałam się go potwornie!

Z karmieniem problemu nie było od początku. Wszystko pojawiło się na czas i Madzia idealnie sobie radziła.

Puentując! To co było bardzo ciekawe i dziwne zarazem. W trakcie skurczów pojawiały mi się w głowie takie myśli widma, w których widziałam różne osoby i słowa, które mówili mi o porodzie, a o których ja oczywiście już zapomniałam. Ktoś tak miał? Dziwne to było! Także nie wiem czy tak dobrze słuchać co ludzie mają na temat porodu do powiedzenia.

Czy rodzić z mężem?

Ostatnia rzecz, o której chciałam napisać to obecność męża przy porodzie. Bardzo chcieliśmy przywitać Madzię razem i cały ten czas porodu razem spędzić, ale... Jak pisałam wyżej mąż jednak w nim nie uczestniczył. Z perspektywy czasu, po wszystkim stwierdzam, że w sumie to dobrze. W niczym by mi nie pomógł, bólu by mi nie zabrał, a chyba jedynie denerwowałoby mnie, że ja tak cierpię, a jemu tak dobrze! :D

Tyle...

Jest późno. Madzia się wybudza. Trzeba ją nakarmić.

Buziaki kochani!

Przeczytaj też:

Mamo wyjdź z domu!

Dziewiąty miesiąc nie taki straszny

5 rzeczy, które zmienia w Tobie ciąża

4 Comments

CIĄŻA

Dziewiąty miesiąc nie taki straszny! Wspomnienia

By Unknown - 21:10:00

Mówią, że ostatni miesiąc jest najtrudniejszy... Może jestem szczęściarą, ale był jednym z najlepszych miesięcy ciążowych! Poza tym jeśli popatrzę wstecz to ludzie mówią wiele rzeczy na temat ciąży, porodu, a tak naprawdę to bardzo indywidualna sprawa, bowiem każdy przechodzi to na swój sposób. Tyle różnych opowieści, a ja i tak napisałam swoją. Jedyną. Niepowtarzalną.

Ten wpis jest po to, by uświadomić Was, że nie ma sensu zbyt dużo wagi przywiązywać do tego, co mówią nawet doświadczone matki i inni znawcy. Ty i tak będziesz miała inaczej!

Dziewiąty miesiąc może być łatwy

Dziewiąty miesiąc wcale nie należy do najtrudniejszych. Przynajmniej u mnie tak było. Znacznie bardziej dały mi w kość pierwsze trzy miesiące ciąży, kiedy to non stop miałam ochotę spać, dały się we znaki ogromne wahania nastroju. Dodatkowo nie miałam ochoty na żadne jedzenie - życie uratowały mi cytrusy, a że mieszkaliśmy wtedy w Madrycie, gdzie owoce są znacznie smaczniejsze - kupowałam codziennie mandarynki. Ogólnie pierwsze trzy miesiące można nazwać takimi mandarynkowymi.

Jeśli prowadzisz aktywny tryb życia, to również jest spora szansa, że nie doświadczysz w tym ostatnim miesiącu bólów kręgosłupa, o których tyle się słyszy. Właściwie do ostatnich godzin przed porodem dużo spacerowałam. Mój brzuch był praktycznie w ogóle niewyczuwalny. Przed ciążą spodziewałam się, że ten brzuszek będzie bardzo trudny do uniesienia i nie będę w stanie o nim zapomnieć. Nic z tych rzeczy! Jedyne miejsce, gdzie swobodnie nie mogłam się z nim ruszać to łóżko. Uwielbiam spać na plecach i brzuchu - obie pozycje w końcówce ciąży są wykluczone z wiadomych przyczyn.

Właściwie do ostatnich dni nie zadręczałam się myślami o porodzie, ale i tak gdzieś w psychice ta myśl była, gdyż praktycznie co drugi dzień miałam o nim sny. Były to sny bardzo przyjemne, w których poród trwał szybko i był bezbolesny. Tak niestety już w rzeczywistości nie było. Szkoda! :D

Zdążysz z wyprawką

W ostatnim miesiącu przyszykowaliśmy łóżeczko, dwa tygodnie przed porodem wózek, a właściwie kilka dni przed porodem torbę do szpitala. Z tym ostatnim zwlekałam do ostatniej chwili, ale zdążyłam! Była idealnie spakowana. Nic nie brakowało! Mąż dowoził mi tylko jedzenie. W jednym z moich wpisów jest coś na temat wyprawki do szpitala. Według tej listy się pakowałam.

Groza podczas KTG

Malutka w ostatnim miesiącu ruszała się bardzo mało w porównaniu do wcześniejszych miesięcy. Tydzień przed przewidywanym porodem z polecenia lekarza, który wtedy miał urlop pojechałam do szpitala na kontrolne KTG. Mała właściwie w ogóle nie chciała się ruszać. Bardzo nas to zaniepokoiło. Pielęgniarka kazała dobrze się najeść i powtórzyliśmy badanie po godzinie, ponieważ lekarka powiedziała, że nie wypuści mnie do domu z takim zapisem. Za drugim razem ruszała się znów za bardzo! Po badaniu lekarka powiedziała, że wszystko jest ok i wrócimy do porodu najpóźniej za dwa dni. Co było dalej? Czy jej słowa się sprawdziły? Już w następnym poście! :)

Pozdrawiam gorąco!